شهيد عباس رمضاني:« مادر عزيزم ، حجله گاه من سنگر و اسلحه ،عروسم وخونم گواه حقيقت است.»

شهيد بزرگوار:   عباس رمضاني بجستاني   
آغاز:     5/2/1342 ، بجستان
پرواز:   27/4/1362 ،كامياران

عباس در پنجمين روز از ارديبهشت ماه سال 42 ، در خانواده اي مذهبي در بجستان ، چشمان كوچك وزيبايش را به اين دنياي خاكي ، گشود. او سومين فرزند خانواده بود. پس از پشت سرگذاشتن دوران زيباي كودكي ، تحصيل را شروع نمود و ابتدايي را با موفقيت به پايان رساند، سپس دوره راهنمايي را در مدرسه شهيد عبدالهي (غزالي سابق) پشت سر نهاد.(1)  با ورود او به دبيرستان ، قيام ملت مسلمان ايران براي سرنگوني رژيم طاغوت و برقراري جمهوري اسلامي به اوج خود رسيده بود، بنابراين مدارس تعطيل شد.
او با عشق وعلاقه اي كه به حضرت امام (ره) داشت، در بهمن 57 ، با عده اي از دوستان براي ديدار ايشان عازم تهران شد. در تظاهرات تهران نيز شركت فعالي داشت ويك بار نيز در خيابان ولي عصر(عج) تهران كه دژخيمان رژيم پهلوي به مردمي كه تظاهرات مي‌كردند حمله ور شدند ، عباس نيز بر اثر اصابت  باتوم به دستش از ناحيه بازو صدمه ديد. (2)
با پيروزي انقلاب وبازگشايي مدارس ، به بجستان بازگشت و تحصيلات خود را در دبيرستان شهيد سيد محمد مدني (فردوسي سابق) تا مقطع چهارم در رشته علوم تجربي ادامه داد. در كنار درس كار مي‌كرد و همچنين در بسيج نوپاي بجستان فعاليت مي‌نمود . هر شب پس از نماز جماعت، بچه‌هاي پايگاه را با ماشين خود به مزار شهدا مي‌برد. (3)
عباس ، اوقات فراغت خود را با گذراندن در مسجد، ورزش كردن و مطالعه كتابهاي علمي و مذهبي صرف مي‌كرد. نوجوان فعال ، پرتلاش ، معاشرتي و متواضعي بود. به حق الناس بسيار اهميت مي‌داد، هيچگاه كينه ی كسي را به دل نمي‌گرفت. در ميان خانواده از حُسن خلق ويژه اي برخوردار بود.
با شروع جنگ ، ديگر تاب ماندن نداشت و تمام فكرش جبهه شده بود. روح نا آرام و شيوه رفتار وبرخوردي كه در خانه با اطرافيان ودوستان داشت حاكي از سرنوشت درخشان او بود. عباس ابتدا در ستادهاي كمك رساني به جبهه فعاليت مي‌كرد و از آنجا كه كمال را در چيز ديگري يافته بود، با بي ميلي سال آخر دبيرستان را تا شروع امتحانات ادامه داد و قبل از شركت در امتحانات ، از طرف بسيج سپاه بجستان براي ديدن آموزش عازم مشهد شد. سپس براي وداع به بجستان آمد  . از خداحافظي عباس مشخص بود كه او ديگر برنمي گردد.  در بيست ودوم ماه مبارك رمضان عازم كردستان شد.(4) در جبهه خواب امام زمان (عج) را مي‌بيند كه امام به وي مي‌گويد :« كه به زودي شهيد خواهي شد. » او در نامه اي پس از تعريف خواب از همه حلاليت مي‌طلبد.(5)
سرانجام در بيست وهفتم تيرماه 62 در جبهه كردستان منطقه كامياران ، توسط كومله‌هاي منافق ، مورد اصابت گلوله قرار گرفت و روح نا آرامش از قفس خاكي تن  رها گرديد و به لقاءا... پيوست. پيكر گلگونش پس از تشييع ، در گلزار شهداي بجستان به خاك سپرده شد.(6)

   گزيده اي از وصيت نامه شهيد :
با دلي آكنده از عشق به الله مي‌روم تا به مستكبران و ملحدان بفهمانم كه اسلام با خون مستضعفان است كه رواج پيدا كرده است.
برادران عزيزم اگر مايليد جزو نيكوكاران باشيد و خون شهدا پايمال نشود، دست از ياري امام برنداريد وهميشه طرفدار حق و حقيقت باشيد.








1. زندگي نامه‌ي شهيد ، ص2    *  2. همان ، ص2و3   *  3. پرسشنامه شماره 1، ص12  * 4. زندگي نامه شهيد، ص3و4   5. همان ، ص4 * 6. مشخصات وزندگي نامه شهيد
 

شهيد بزرگوار:   رمضان نجفي درزاب     
آغاز:   20/11/1341، روستاي درزاب بجستان
پرواز:  27/1/1361، تنگه چزابه



شهيد رمضان نجفي درزاب-فزرندمحمدوفاطمه-در بهمن ماه سال 1341 درخانواده اي كشاورزدرروستاي درزاب ازتوابع شهرستان گناباد ديده به جهان گشود.
وي تحصيلاتش را تا پنجم ابتدايي ادامه داد.(1)بعد ازترك تحصيل درنانوايي درتهران مشغول  به كار شد.(2)
رمضان بسيار دلسوز ، مسئوليت پذير و باسخاوت بود.به افراد شوخ طبع و راستگو بسيار علاقمند بود.به پدر و مادرش احترام مي‌گذاشت .دركارها به آنان كمك مي‌كرد اگر اشتباهي از كسي مي‌ديد با وي منطقي صحبت مي‌كرد و هرگز درگير نمي‌شد در امور جمعي فعال بود و اراده اي قوي داشت .
در فعاليتهاي سياسي شركت نمي‌كرد فقط در امور مذهبي و فرهنگي مساجد شركت فعالانه اي داشت .(3)در زمان حضور در تهران در راهپيمايي‌ها شركت و اعلاميه‌هاي حضرت امام(ره)را در بين مردم پخش مي‌كرد.
به عنوان سرباز به جبهه اعزام گرديد و عضو گردان مستقل 89 پياده شد ومسئوليت آرپي چي زن ومدتي بي سيم چي را برعهده گرفت.(4)
سرانجام وي در تنگه چزابه بر اثر اصابت تركش به بدن در فروردين ماه سال1361به فيض شهادت نايل آمد و در زادگاهش به خاك سپرده شد.


1.  فرم اطلاعات آماري شهيد،ص1     *  2.  عباسي،فاطمه،سرگذشت پژوهي،ص4   
3.  شيرزاد،ابراهيم ،سرگذشت پژوهي،ص4 * 4.  فرم اطلاعات آماري شهيد
 

جالب این است که هجمه‌های تبلیغاتی همیشه متناسب با موضوعیت‌های زمانی شدت می‌گیرد و اکنون که فصل کنکور و دانشگاه است، این ضد تبلیغ قدیمی مجدداً مطرح و در اغلب قریب‌ به اتفاق سایت‌های مخالف، وبلاگ‌ها و چت‌ها مطرح می‌شود!

این نکته برای این در ابتدای بحث مطرح شد تا به ویژه جوانان عزیز گمان ننمایند که هدف از طرح هر سؤال یا شبهه‌ای، الزاماً دستیابی به پاسخ آن است. بلکه اهداف دیگری که مستلزم ضد تبلیغ، جوسازی، ایجاد بغض و دشمنی، ایجاد تفرقه، بدبینی و ... می‌باشد نیز تعقیب می‌شود. و جالب آنها که در شیوه‌های تبلیغاتی خود، از توسل و تمسک به انحای حیل، حتی آن چه خود اصلاً باور، قبول و علاقه‌ای ندارند – مثل چنگ زدن به دامان مطهر اهل بیت علیهم‌السلام – نیز ابایی نداشته و فروگذار نمی‌نمایند! در بین خود و در فرصت مناسب (دوره‌ی دوم خردادی‌ها) حکومت او را خشن و فاجعه‌ی کربلا را بازتاب طبیعی آن خشونت‌ها می‌خواندند و اکنون مدام می‌پرسند: مگر علی (ع) چنین نکرد؟ مگر علی (ع) چنان نکرد؟ آیا علی (ع) نیز چنین می‌کرد؟! و ... . لذا بهتر است از قبل پرداختن به مسئله‌ی سهمیه‌ی جانبازان یا خانواده‌ی شهدا که خار چشم آنان گشته است، تکلیف‌مان را با این قیاس‌ها به زمان حضرت علی (ع) روشن کنیم.

به قول استاد شهید مطهری، ما باید خدا را شکر کنیم که در آن زمان نبودیم، چون [با این اندیشه‌هایی که داریم] به احتمال قوی از خوارج می‌شدیم. (جاذبه و دافعه علی علیه‌السلام).

آری، حضرت علی علیه‌السلام برای گفتگوی شخصی شمع بیت‌المال را خاموش می‌کرد و شمع شخصی روشن می‌نمود و بی‌خود به کسی باج نمی‌داد. اما، وقتی یک پیرمرد غیر مسلمان را در حال تکدی‌گری دید، از احوالش سؤال نمود. گفتند: باربری بوده که دیگر پیر شده است. فرمود: از بیت‌المال مسلمین برای او ماهانه و مقرری بدهید. این سهم ویژه‌ی یک باربر سالخورده‌ی غیر مسلمان است. نه یک جانباز جبهه‌های نبرد حق علیه باطل.

در ضمن به آنها بگویید: حضرت علی علیه‌السلام، حکم می‌داد تا انگشتان دزد را قطع کنند – مرتکب زنا و شرب خمر را حد بزنند – مرتکب زنای محصنه را سنگسار کنند. آیا باز هم یاد حضرت علی علیه‌السلام می‌کنند و خواهان عدل الهی او هستند یا در اینگونه مواقع متوسل به «حقوق بشر» می‌شوند؟!

به آنها بگویید: حضرت علی علیه‌السلام منافقان و خوارج را به راحتی گردن می‌زد و ابایی از جنگ با آنها در صفین و نهروان نداشت و اگر مسلمانان احمقی دور ایشان نبودند، کار را برای همیشه یک‌سره می‌نمود. لذا اگر ایشان تشریف داشتند و حکومت نیز در دست قدرت ایشان بود، معلوم نبود که اجازه می‌دادند حتی یک نفر از منافقین یا خوارج یا اهل فسق و فجور و فساد، به نام دانشجو وارد دانشگاهی شود که با بیت‌المال مسلمین اداره می‌شود. چه رسد به این که در دانشگاه برای براندازی نظام اسلامی، حزب و گروه و اپوزوسیوم تشکیل دهند و از سنگر دانشگاه برای فتنه‌هایی چون «قائله کردستان» در ابتدای انقلاب یا سایر جریانات سیاسی مخالف مانند 18 تیر و ... سوء استفاده کنند و از آن پایگاه علمیات ستون پنجم را اداره یا تدارک کنند. لذا اگر حکومت عدل علی (ع) به دست مبارک ایشان یا فرزندشان یا هر شخص و اشخاص دیگری برپا شود، بعید است این منافقین و خوارج حتی جان سالم به در برند، چه رسد اشغال فضاها و فرصت‌های تحصیلی در مجموعه‌هایی که با بیت‌المال مسلمین اداره می‌شود. آیا باز هم یاد ایشان می‌کنند؟!

بعید است اگر ایشان امروز بودند، اجازه می‌دادند که حتی یک استاد، از امکان، بودجه، شرایط، شأن اجتماعی، حقوق و ... دانشگاه استفاده کند، اما در کلاس درس اذهان عمومی دانشجویان را (به ویژه در علوم انسانی) با اندیشه‌های منحط غربی شستشو دهد – فرضیات مسخره‌ی غربی را علم‌، ولی سخن از قرآن و حدیث را غیر علمی بخواند – کارت اقامت آمریکا، انگلیس یا کانادا را به رخ دانشجو بکشد و نمره را حربه‌ای برای وابستگی فکری دانشجو قرار دهد... . به راستی، پس از اقرارات خانم هاله‌ی اسفندیاری، جاسوس بنیاد سوروس آمریکایی، مبنی بر پایگاه بودن دانشگاه آزاد – شاخه کرج، چه اتفاقی افتاد؟ چند تا رئیس دانشگاه و استاد دستگیر شدند و یا دست کم برکنار شدند؟! آیا باز هم خواهان عدل علی‌(ع) هستند؟ یا ذکر آن عدل فقط به درد مانور ژورنالیستی برای حمله به جانبازان و خانواده‌ی شهدا می‌خورد؟

پس، بهتر است مخالفین نه تنها دیگر چنین قیاس‌هایی نکنند، بلکه نگران از حکومت معصوم (ع) و وضعیت خود باشند.

و اما در خصوص سهمیه‌ی جانبازان یا خانواده‌ی شهدا که دق عده‌ای شده است، باید در نظر داشته باشید که در هر کشوری، از جمله جمهوری اسلامی ایران، بر اساس ملاک‌هایی سهمیه‌هایی لحاظ می‌شود که برخی از آنها امتیاز و برخی دیگر حق طبیعی آن قشر است.

در جمهوری اسلامی ایران نیز این تنها جانبازان و خانواده‌ی شهدا نیستند که در موارد معدودی از سهمیه‌ای برخوردار هستند. به عنوان مثال: نخبگان علمی – مخترعین و مکتشفین – ورزشکاران و حتی هنرمندان از سهمیه‌های مشابه برخوردار هستند. اما تا به حال شنیده‌اید که کسی معترض باشد، چرا باید فلان فوتبالیست یا فلان کشتی‌گیر یا فلان هنرپیشه و ...، در کنکور از سهمیه‌ی ویژه برخوردار باشد و حتی بدون کنکور وارد دانشگاه شود؟!

اما این حرص و دشمنی با جانباز و خانواده شهید از یک سو، انجام وظیفه‌ در تبلیغات هدفدار ضد نظام و اسلام از سوی دیگر، سبب گردیده که مدام و مستمر معترض شوند که چرا خانواده‌ی جانبازان و شهدا در برخی از امور مثل کنکور برای دانشگاه سهمیه دارند.

انصاف دهیم، آیا این سهمیه‌ یک امتیاز ویژه و غیر متناسب است؟ نکند آنها خیال می‌کنند که جانبازان و شهدای گرانقدر این انقلاب، یک عده بی‌سواد و بی‌کار بودند که از فرط بدبختی به جبهه‌ها رفته‌اند و از نظام و مملکتشان دفاع کرده‌اند تا آنها بخورند و بخوابند و آروغ‌های اعتراض‌آمیز بزنند؟!‌

خیر. اینها همان دانش‌آموزان – دانشجویان – فارغ‌التحصیلان – متخصصان – خبرگان و ... بودند که به خاطر اعتقاد و غیرت خود، سال‌های متمادی در جبهه‌های جنگیدند، جانباز و اسیر و شهید شدند، تا عده‌ای دیگر با خیال راحت به تحصیل و زندگی گرم و نرم خود ادامه دهند، دیپلم و فوق دیپلم و کارشناسی و کارشناسی ارشد و دکترا بگیرند و کلیه‌ی فرصت‌های شغلی را اشغال کنند و رفاه و آینده‌ی خود و فرزندانشان را تأمین و بیمه کنند.

جالب آن که پس از پایان 8 سال جنگ تحمیلی، برای اشتغال به هر شغلی از رزمنده‌ها مدرک تحصیلی خواستند! حتی بنیاد شهید و سپاه پاسداران هم مدرک محور شد و چون آنها فاقد مدرک بودند، از همه جا درماندند. حال انصاف علی‌وار چه حکم می‌کند؟ آیا این فرصت‌های شغلی، به طور کل سهمیه‌ی کلیه رزمندگان و از جمله جانبازان و خانواده شهدا است، یا دیگران – از افراد معمولی گرفته تا مرفهین بی‌درد و آقازاده‌های قشنگ و فشن- ؟!

جالب است این افراد آن قدر از خود راضی و مغرور هستند که گمان می‌کنند اگر کسی ایثار کرد تا آنها راحت باشند، وظیفه‌ی او ایثار بوده و حق این یکی خوشی و راحتی؟! و تا آن جا به این خودپسندی جاهلانه‌ی خود حق می‌دهند که گمان می‌کنند اگر حضرت علی علیه‌السلام بود، همین یک امکان ناچیز و نامعلوم شغلی یا تحصیلی را نیز از دست مجاهدین، جانبازان و خانواده‌ی شهدا می‌گرفت و به آنها می‌داد تا چاق‌تر شوند و بیشتر نق بزنند!

 

---

عکس شهید امیر حاج امینی /احسان رجبی-اسفند ماه 1365 - شلمچه

احسان رجبی این عکس را در تاریخ 10 اسفند ماه 1365 ودر كربلای شلمچه گرفت. متاسفانه کمتر از اسم عکاس در طی سالها نام برده شده است، هر چند با روحیه ای که از عکاس بزرگوار احسان رجبی می شناسم، خود او نیز دوست دارد گمنام بماند، اما وظیفه خود دانستم تا قدردان همکار خوبم در جنگ باشم، این عکس خیلی شهرت گرفت،هر جا نامی از شهید و شهادت باشد ، حتما این عكس زیبا كه تمام و كمال از مظلومیت خون شهدا و مفهوم عمیق شهادت سخن آشكار می گوید ، را دیده ایم و دلمان عجیب برای غربت شهدا می گیرد.

اما آن غربتی كه ما فكر می كنیم ، نه آن غربتی كه آنان فكر می كنند. آنان به قربت الهی فكر می كردند و دیگر هیچ... .

برادر شهید نقل می کند:روزی سرمزار امیر نشسته بودم دیدم جوانی با ظاهری حزب اللهی مانند کنار من آمد و گفت:«شما با این شهید نسبتی دارید؟!» گفتم: «من برادرش هستم»،اوگفت:«حقیقتش من از اول مسلمان نبودم اما بنا به دلایلی به اجبار و به ظاهر مسلمان شدم اما قلباً مسلمان نشده بودم تا اینکه برحسب اتفاق عکس برادر شما رادیدم،وقتی عکس را دیدم حال عجیبی به من دست داد انگاراین عکس با من حرف می زد، پس از آن قلباً به اسلام روی آوردم و الآن مدتی است که هر پنج شنبه به اینجا می آیم.»- بهشت زهرا/ قطعه29

دست نوشته ای از شهیدامیر حاج امینی:

سلام بر خدا و شهیدان خدا و بندگان مخلص او..... از اینکه بنده بد و گناهکار خدایم سخت شرمنده ام و وقتی یاد گناهانم می افتم آرزوی مرگ می کنم ولی باز چاره ام نمی شود.

هیچ برگ برنده ای ندارم که رو کنم ، جز اینکه دلم را به دو چیز خوش کرده ام: یکی اینکه با این همه گناه، او دوباره مرا به سرزمین پاکی و اخلاص و صفا و محبت بازم گرداند. پس لابد دوستم دارد و سر به سرم می گذارد، هرچند که چشم دلم کور است و نمی بینم و احساسش نمی کنم اگر چنین نبود پس چرا مرا به اینجا آورد؟

دوم اینکه قلبی رئوف و مهربان دارم و با همه بدی هایم بسیار دلسوزم. لحظه ای حاضر به رنجش کسی نمی شوم، حتی رنجش بسیار کوچک و ناچیز، ولی در عوض برای خوشنودی دیگران حاضر به تحمل هرگونه رنجی می شوم. بله! به این دو چیز دل خوش کرده ام.

اگر دوستم داری که مرا به اینجا آورده ای پس به آرزویم که .... برسان.

ای کسانی که این نوشته را می خوانید، اگر من به آرزویم رسیدم و دل از این دنیا کندم، بدانید که نالایق ترین بنده ها هم می توانند به خواست او، به بالاترین درجات دست یابند. البته در این امر شکی نیست ولی بار دیگر به عینه دیده اید که یک بنده گنهکار خدا به آرزویش رسیده است.